werkdrukAnnelies (52) is docent aan het basisonderwijs in een dorp met zo’n 6.000 inwoners. De groepen zijn gecombineerd. Annelies heeft 24 kinderen in de leeftijd van 8 tot 10 jaar onder haar hoede. Een zestal kinderen in haar combinatie hebben een rugzakje. Annelies doet haar werk met veel plezier en is docent in hart en nieren. Tot voor kort ging Annelies fluitend en vrolijk naar school.

De laatste tijd vindt ze het steeds moeilijker om voldoende gemotiveerd naar ‘haar’ school te gaan. De kinderen zijn nog steeds even leuk en aardig, daar ligt het niet aan. Nee, ze vindt dat ze steeds minder vaak mag beslissen hoe ze haar lessen vormgeeft. Er wordt iedere keer wat nieuws ingevoerd of ze moet cursussen volgen. Er is het laatste half jaar steeds minder tijd om les te geven, om er voor de kinderen te zijn. Ze vindt dat ze haar tijd verdoet met nutteloze formulieren invullen en het maken van rapporten waar toch niets mee gedaan wordt.

De onderwijsinspectie heeft de school bezocht en onderzocht en is tot de conclusie gekomen dat de school van Annelies niet meer voldoet aan de kwalificatie voldoende en heeft de school nu als zwak bestempeld. Dit betekent heel veel extra werk voor de docenten. De hoeveelheid tijd die ze ter beschikking heeft, reikt bij lange na niet en zo komt het dat Annelies iedere dag, in haar vrije tijd, minimaal nog drie uur extra, voor school aan het werk is.

Annelies is boos, verdrietig en vermoeid. Ze heeft bij de schoolleiding verschillende keren aangekaart dat zij het op deze manier niet trekt. Ze vindt dat ze te weinig ondersteuning van de directie krijgt. De inspectie bepaalt de regels en het is aan haar om hieraan te voldoen. Ook haar collega’s staan onder druk, twee van hen hebben zich al ziek gemeld. Hun werk moet nu door de anderen erbij gedaan worden. Het groeit Annelies boven haar hoofd, maar ze wil haar kinderen niet in de steek laten en dus vecht ze dapper door. Tegen beter weten in.

Annelies vraagt advies aan haar collega’s, maar die weten het ook niet. We doen wat we kunnen, meer kunnen we niet doen. Ja, maar dat betekent dat de inspectie nog meer papierwerk gaat geven en hoe moet het dan met onze leerlingen? Ze krijgen nu al niet voldoende aandacht meer. Dit is toch een heilloze weg? Haar collega’s halen hun schouders op en gaan snel naar hun groep. Annelies blijft als verdoofd achter.

’s Nachts ligt ze te woelen en te draaien in bed en ze kan de slaap maar niet pakken. ’s Morgens staat ze geradbraakt op. Ze voelt zich misselijk en beroerd en na een paar weken besluit Annelies om het radicaal anders te gaan doen. Ze gaat hulp zoeken! Ze beseft dat ze een oplossing voor haarzelf moet zoeken, wil ze  niet, net als haar twee collega’s, eraan onderdoor gaan. Ze heeft voor zichzelf besloten dat het anders moet.

Ze zou het ook prettig vinden als ze haar plezier in het lesgeven weer terug kan vinden. Lekker weer met  ‘haar’ kinderen aan het werk. Dat de school weer een voldoende krijgt en dat alles weer als vanouds is. En als de directie haar hierin niet wil ondersteunen dan doet ze het wel in haar eentje! Ze laat zich er niet onder krijgen, dat ze zal wel eens laten zien! En zelfbewust, vol goede moed pakt Annelies de telefoon…

Eerst brengen we in kaart welke knelpunten Annelies het eerst kan aanpakken. Te veel papierwerk, steeds gestoord worden tijdens het lesgeven, geen prioriteiten stellen, werk niet afmaken, geen nee zeggen, alles tegelijk willen doen. De verantwoordelijkheid daar leggen waar die thuishoort, en wat dat allemaal met haar doet. Daarna leren we Annelies anders tegen zaken aan te kijken en haar eigen gezondheid voorop te stellen.

We maken een plan van aanpak en Annelies leert prioriteiten te stellen, taken te delegeren, haar tijd beter in te delen en wat ook belangrijk voor Annelies was: accepteren dat je niet alles kunt en hoeft. En dat op tijd nee zeggen, belangrijk is.

Na een aantal weken ziet Annelies vooruitgang en ervaart ze meer rust. Ze heeft nu meer tijd voor leuke dingen en is niet meer iedere avond met haar werk bezig. Doordat ze nu meer ontspannen is vindt ze haar werk met de kinderen weer leuk. Ze beseft dat ze steeds waakzaam zal moeten zijn, dat ze niet opnieuw in haar valkuilen trapt, totdat de nieuwe gewoontes automatismen geworden zijn. Annelies beloont zichzelf met iedere vooruitgang en vindt nu ook tijd om, heerlijk samen met haar vriendinnen, af en toe een dagje te shoppen.